Profilaktyka przemocy w rodzinie wobec dziecka

Profilaktyka przemocy wobec-dzieckaWiedza, jaką obecnie posiadamy na temat zjawiska jakim jest przemoc wobec dzieci nie pozostawia cienia wątpliwości co do jego znaczenia i szkodliwości.

Wiele krajów uznaje zjawisko krzywdzenia dzieci za jeden z ważniejszych problemów społecznych.

W ostatnim czasie wiele światowych oraz międzynarodowych organizacji i stowarzyszeń rozpoczyna lub zwraca szczególną uwagę na tworzenie ponadpaństwowych standardów w zakresie ochrony dzieci i ich praw. Wskazuje się ponadto, iż podjęte działania powinny być organizowane wobec różnych osób i rodzin i obejmować różne grupy społeczne.

Należy więc organizować:

  1. Profilaktykę, obejmującą wszystkie rodziny i dzieci,
  2. Wczesną interwencję - ukierunkowaną na dzieci szczególnie zagrożone przemocą,
  3. Interwencje obejmujące działania powstrzymujące występowanie już rozwiniętego problemu przemocy i zaniedbywania dziecka,
  4. Podjęcie terapii przez dziecko dotknięte przemocą.

Podstawowe działania składające się na tworzenie lokalnego systemu pomocy dzieciom krzywdzonym, obejmują - zdaniem specjalistów z Fundacji Dzieci Niczyje - stworzenie monografii terenu działania. Monografia ta powinna prezentować skalę problemu na danym terenie, ofertę placówek i instytucji, diagnozę kompetencji i doświadczenia profesjonalistów, ustalić odpowiednie podjęcie działań. Zdarza się, że dziecko samo wybiera osobę, której zwierza się ze swoich problemów, opowiada o ciężkiej sytuacji i o krzywdzie jakiej doznaje często od najbliższej mu rodziny. Oznacza to, że darzy tą wybraną osobę zaufaniem, i wierzy, że może liczyć na pomoc i wsparcie w tej trudnej dla niego sytuacji. Trzeba je zapewnić, że otrzyma pomoc, że nie zostanie samo z tym problemem.

Rozmowa z dzieckiem na temat doznanej przez niego przemocy jest trudna, zarówno dla dziecka, jak i dla profesjonalisty. Trudności w rozmowie na temat doznanej przez dziecko przemocy polegają między innymi na tym, że dziecko odczuwa uczucie wstydu, boi się o przyszłość własną i członków rodziny albo boi się, że sprawca przemocy spełni swoje groźby gdyby dziecko zaczęło mówić. Często trudność w rozmowie polega na tym, że dziecko po prostu odczuwa miłość do sprawcy, jest z nim związane emocjonalnie,, szczególnie jeżeli jest to ktoś dla niego bliski, np. jeden z rodziców. Warto, aby dziecko podczas rozmowy usłyszało, że nie jest winne temu co się stało, że nie ponosi winy za to, że od razu nikomu o tym nie powiedziało.

Autorytet naszych czasów, Jan Paweł II, na temat powinności rodzicielskiej i stosowania przemocy wobec dzieci mówił: "jeżeli bycie dzieckiem jest takie ważne, to nie powinno być dzieci porzuconych. Ani dzieci bez rodzinnego domu i dzieci ulicy. Nie może i nie powinno być dzieci używanych przez dorosłych do celów niemoralnych, ani do handlu narkotykami, do małych i wielkich przestępstw, do praktykowania nałogu. Nie powinno i nie może być dzieci nagromadzonych w przytułkach i w domach poprawczych gdzie nie mogą otrzymać prawdziwego wychowania. Nie może i nie powinno być dzieci tak nieszczęśliwych, które boją się swoich rodziców, boją się swojego domu..." A jednak wciąż są tysiące dzieci umierających z głodu, gwałconych, zmuszanych do czynów przestępczych, porzuconych, cierpiących nędzę i upodlenie. Niestety, akty przemocy stosowane wobec najmłodszych są niezaprzeczalnym faktem, choć wielu z nas nie może uwierzyć, że ktokolwiek jest w stanie niekiedy bardzo okrutnie krzywdzić dziecko.

Przemoc stała się dziś normą stosunków społecznych. Przemoc w rodzinie - sposobem wychowania. Postarajmy się zmniejszyć liczbę dramatów rozgrywających się w czterech ścianach domu. Zareagujmy, gdy ojciec pobitego dziecka znów powie: "straciłem nad sobą panowanie..."