Bulimia - czym jest, przyczyny, objawy, typy, leczenie

BulimiaBulimia jest jednym z zaburzeń odżywiania o podłożu psychicznym, które wymaga bardzo głębokiego, starannego oraz kompleksowego leczenia osoby chorej. Bulimia jest chorobą, która bardzo wyniszcza organizm. To napady obżarstwa, po których następują prowokowane wymioty, a dodatkowo osoba chora często narzuca sobie drakońskie diety. Leczenie bulimii jest długotrwałe. Należy leczyć bulimika przede wszystkim poprzez psychoterapię.

Jakie są przyczyny bulimii?

Sam początek choroby to zwykle chęć zrzucenia kilku kilogramów, wprowadzenie ścisłej diety oraz chęć podniesienia atrakcyjności fizycznej. Duży wpływ na rozwój choroby ma w dużej mierze środowisko. Ideał piękna - szczupłej, smukłej sylwetki jest nie od dziś ukazywany powszechnie w mediach, czasopismach, czy blogach. Kolejnym czynnikiem, który może być powodem zachorowań na bulimię jest indywidualne podejście do życia i swojej osoby. Jeśli ktoś ma zaburzony obraz siebie, uważa się za gorszego, ma niskie poczucie wartości, chce w pewien sposób zwrócić na siebie uwagę otoczenia poprzez radykalne działania na własnym ciele może w sposób nie świadomy to wszystko przerodzić w śmiertelną chorobę.

Czym jest bulimia?

Bulimia to ogólnie rzecz ujmując napady ogromnego obżarstwa. Z tym, że chory jest w pełni świadomy swojego zaburzonego działania. Po takich napadach jedzenia, często bulimik sięga po środki przeczyszczające, aby "wyrzucić z siebie" jedzenie. Nie rzadko prowokowane są wymioty. Chory na bulimię w sposób obsesyjny kontroluję swoją wagę ciała, karząc siebie za choćby najmniejszy wzrost. Bardzo często są to działania skrajnie wyniszczające cały organizm działania. Bulimicy często odczuwają głód nawet po zjedzeniu czegokolwiek. Natomiast wymioty mogą być odbierane, jako swego rodzaju ulga. Dlatego tak często bulimicy po wywołanych przez siebie wymiotach, obżerają się ponownie, aby znów wywołać wymioty. Najczęściej na bulimię zapadają nastoletnie dziewczyny i młode kobiety. I zwykle są one w grupie osób, które mają problem z zaakceptowaniem własnego wyglądy, wagi, czy ciała i są gotowe zrobić wszystko, aby polepszyć własne samopoczucie. Bulimicy dzielą swoje dni na "dobre" i "złe". Te pierwsze cechuje wolność od napadów obżarstwa, te drugie są wtedy, kiedy chory nie może zapanować nad atakami łaknienia.

Objawy choroby

Choć bulimia jest tak, jak anoreksja, zaburzeniem o podłożu psychicznym, to o ile u anorektyka widać szybką zmianę wagi na mniejszą, tak u bulimika objawy chory mogą pozostać niezauważone przez otoczenie nawet przez kilka lat trwania choroby. Bulimia jest chorobą, podczas trwania której chory ma albo prawidłową wagę, albo lekką niedowagę. Jednym z fizycznych objawów jest przede wszystkim opuchnięta twarz chorego oraz sucha skóra na całym ciele, a także rany powierzchniowe na rękach, czy uszkodzone naczynia krwionośne w oczach. Do tego dochodzi uszkodzenie szkliwa zębów, co jest powodowane częstymi wymiotami. Bóle głowy, migreny, zły nastrój, niepokój też są częstymi objawami bulimii.

Do tego wszystkie dochodzą takie zmiany wewnętrzne u chorego jak: zmiana ciśnienia tętniczego, w przypadku kobiet nieregularne miesiączkowanie, bądź nawet zanik miesiączki, zaburzenia równowagi elektrolitowej, czy dyskomfort odczuwany w okolicach jamy brzusznej. Awitaminoza, rozciągnięcie i podrażnienie żołądka oraz osłabienie, serca wątroby i całego układu pokarmowego, częsta zgaga, depresja to też objawy bulimii.

Typy bulimii

Bulimię, jako chorobę dzieli się na przeczyszczającą i nieprzeczyszczającą. Pierwszy typ jest ściśle związany z prowokowaniem wymiotów, zażywaniem środków przeczyszczających i odwadniających, stosowaniem lewatyw oraz diuretyków. Drugi typ bulimii natomiast charakteryzuje się brakiem wymiotów, czy stosowaniem środków przeczyszczających. Chory tutaj stosuje bardzo rygorystyczną dietę, a ilość spożywanego jedzenia jest przez niego ograniczana do minimum. Do tego wszystkiego dochodzą wycieńczające ćwiczenia fizyczne.

Jak leczyć zaburzenie odżywiania, jakim jest bulimia?

Najważniejsze w leczeniu bulimii jest leczenie psychoterapeutyczne. Odbywa się ono zarówno na stopniu indywidualnym, jak i rodzinnym, a także grupowym. Pod opieką lekarzy, zwykle w szpitalach psychiatrycznych, chory jest uczony na nowo podejścia do jedzenia. Podaje się mu kilka małych posiłków dziennie, po których nie wolno mu iść do toalety. Jest wtedy pod ścisłą obserwacją lekarzy, którzy towarzyszą choremu przez przynajmniej godzinę po spożytym posiłku.

Bulimiczki, w przeciwieństwie do anorektyczek, zgłaszają się też same na leczenie. Są bowiem świadome utraty kontroli nad swoimi działaniami i swoim ciałem. Niestety podczas całego leczenia, zdarza się, że chory przeżywa załamanie, które często prowadzi do przerwania leczenia. Niekiedy rodzina nie jest pomocna w leczeniu, bądź nawet je utrudnia, gdyż nie chce uzewnętrzniać swoich prywatnych problemów, które doprowadziły do bulimii u jednego z członków rodziny. Znane są przypadki, że osoba wyleczona, powraca do starych nawyków, którymi są napady obżarstwa w czasie przypływu silnego stresu, czy zmian zachodzących w jej życiu, z którymi nie potrafi sobie poradzić.

Statystyki

Najczęściej na bulimię zapadają młode kobiety z krajów wysokorozwiniętych. Jest to około 9% całej populacji. Mężczyźni natomiast stanowią około 1, 5% chorych na bulimię. Szacuje się, że na bulimię umiera około 4% chorych. Nie rzadko są to osoby, które wcześniej próbowały popełnić samobójstwa.

Anoreksja i bulimia określane są jako plagi XXI wieku. Są to choroby o podłoży psychicznym, których głównym problemem jest współczesny kanon piękna- szczupła 55 kg wysoka kobieta. Do bycia takim ideałem dążą i nastolatki, i młode kobiety, często zapadają na bulimię, która kończy się walką na śmierć i życie. Warto zatem zastanowić się, jak duże może mieć dla potencjalnego chorego, jego własne środowisko. Bo zanim wyśmiejemy się, że ktoś ma wygląd inny od naszego, zastanówmy się, czy przypadkiem wygląd ma dla nas, aż tak duże znaczenie, aby w sposób perfidny szykanować innych.